De in 1940 geboren ontwerper wilde vroeger beeldhouwer worden. Dit is duidelijk te zien in zijn ontwerpen die altijd uitgaan van het vrouwelijk lichaam, ook in de jaren tachtig toen de mode groot en wijd was. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld V&R bij wie de creaties op zichzelf staande  kunstwerken zijn. Alaïa maakt alle patronen zelf.

Opvallend is de grote variatie in materialen. Van katoenen broderie tot leren jassen waarin kantpatronen gelaserd zijn. Van gebreide jurken tot jurken van Chiffon die doen denken aan de Hollywood creaties uit de jaren vijftig.

Ik vond het een gemis dat er maar heel weinig informatie bij de tentoonstelling zelf was te vinden. Wel kun je met een sleutelhanger in de zalen die je interessant vind een foto downloaden en je eigen collectie samenstellen. Thuis kun je dan je eigen fotogalerij van het Groninger Museum bekijken en daar staat ook meer info over de kledingstukken bij.
Gelukkig had ik zelf ook nog wat foto’s gemaakt, want de jurken die ik het mooist vond stonden niet in mijn galerij toen ik thuis kwam.

Ik heb zelf nooit een Alaïa gepast, maar van deze tentoonstelling word ik heel hebberig. De tentoongestelde jurken staan natuurlijk allemaal op super slanke poppen, maar Alaïa zegt zelf dat hij elke vrouw van de mooiste kleren kan voorzien, als ze maar goed in haar vel zit. Wie weet krijg ik ooit nog eens een Alaïa in mijn collectie. Als iemand er één overheeft hou ik me aanbevolen.

De tentoonstelling loopt tot 6 mei 2012.

Versace combinatie

Ik kreeg een groen armbandje met de mededeling dat ik om 8.15 naar binnen mocht. Verder de Gracia en een cappuccino. De dames in de rij waren, net als ik, echte ‘diehards’. We hebben de tijd doorgebracht met het ophalen van herinneringen aan vorige jaren. Ook is het leuk om te horen waarvoor de anderen in de rij staan. De man achter mij ging voor het roze pak, anderen hadden een lijstje van hun dochters gekregen. Er was voor mij niets bij dat ik dolgraag wil dragen, maar wel een aantal stukken die een aanvulling zijn op mijn collectie en leuk zijn om een modeshow voor Couturage mee af te sluiten. Ik vond het moeilijk kiezen. Het korset wilde ik zeker

Corset Versace 2011

hebben omdat ik de show dan kan starten met een korset uit 1900 en afsluiten met een korset uit 2011. Ook een jurk met schouderstukken was wel een blikvanger. De oorbellen waren veel groter dan ik had verwacht echt een aanslag op de oorlellen maar wel in een mooi doosje. Om 10.00 uur was ik klaar voor een koffie afspraak met mijn jongste zoon. We hebben samen nog even de mannen collectie

Versacejurk met schoudervullingen

bekeken, maar hoewel hij best ruimdenkend is op modegebied zag hij zichzelf nog niet in een roze of Op-art pak lopen.
Volgend jaar weer!

Mijn 'Dripping' van Michael Barnaart van Bergen

Hij is prachtig.
Zondag heb ik hem meteen gedragen bij de opening van de tentoonstelling “Grensgevallen”in de Vishal in Haarlem.
De ontwerpers van deze expositie onderzoeken het snijvlak tussen mode en kunst. Deze tentoonstelling sluit prachtig aan op mijn workshop “Pasklare kunst”.
De expositie werd geopend door de Haarlemse kunstenares Alet Pilon die zich voor de gelegenheid in een van haar eigen kunstwerken had gestoken en een Brigitte Kaandorp-achtige act ten beste gaf.
Op de tentoonstelling “Mode en Kunst”in Den Haag is op het ogenblik werk van haar te zien. De Vishal stond vol met een grote verscheidenheid aan mode met een kunstzinnig inslag. Reeds gearriveerde kunstenaars zoals Mirjam Nuver (hoeden) en Ted

Rechts de tas van Ted Noten

Noten (tassen), maar ook werk van pas afgestudeerde kunstenaars zoals Janine van den Bosch die fantastische dingen doet met ouderwetse textiele technieken zoals haken en breien. Verder weet ze fietsbanden, haarspelden en kunstnagels zo te verwerken dat je ze niet meteen als zodanig herkent. Echt een aanrader!

De Vishal, Grote markt 20, Haarlem. 24 september t/m 30 oktober. www.devishal.nl

In gesprek met Wendy (PR) en Michael

Toen ik een van de aanwezigen in mijn favoriete jurk zag staan besloot ik een praatje met haar te maken. Ze bleek de PR voor Michael te zijn en wat nog leuker was, ze was in gezelschap van Michael himself. We raakten in een geanimeerd gesprek over zijn en mijn bedrijf.

In de Mondriaan zaal liep ik een vriendin van de kostuumvereniging, Jacoba de Jonge, tegen het lijf. Zij was in 1966 één van de meisjes die in de originele Mondriaanjurk van YSL mocht rondlopen voor het geëxposeerde schilderij van Piet Mondriaan. Ze vertelde dat deze jurken hoewel ze er heel eenvoudig uitzien een geweldig pasvorm hebben. Deze foto uit 1966 heeft de afgelopen tijd in heel wat bladen en kranten gestaan en is nu ook te zien op de tentoonstelling. Het lijkt me leuk me om jezelf 45 jaar later weer terug te zien in het zelfde museum.

www.michaelbarnaartvanbergen.com

Joke in Op-art met Vlieger en Van Dam

De dresscode voor de opening was: geïnspireerd door kunst.
Ik had mij zelf gehuld in een opart-pakje uit 1967 met een rode tas van Vlieger en van Dam van nu. Voor deze expositie zijn kunstzinnige vrouwen geportretteerd die in de catalogus commentaar geven over hun kleding gedrag. Liesbeth List en Petra Heyboer herkende ik meteen in de rij genodigden, anderen pas toen ik de catalogus erop nasloeg.
Op de terugweg stuitte ik bij de tramhalte op één van de geportretteerde vrouwen; Hedwig Saam, directeur van het museum voor moderne kunst in Arnhem.  Ik sprak haar aan omdat ze een jurk van Spijkers en Spijkers aanhad van de zojuist verlengde expositie in haar Museum. Tot het station voerden we een geanimeerd gesprek over de tentoonstelling, de Arnhemse mode biënale en Couturage. Mode kan tot de meest verrassende ontmoetingen leiden.
In aansluiting op deze tentoonstelling heb ik de workshop Pasklare kunst ontwikkeld. Deze workshop staat ook op de achterkant van het toegangskaartje vermeld en geeft recht op  € 20,–  groepskorting op de basisprijs bij een bezoek aan Couturage. En nu maar hopen dat de mode en kunst liefhebbers en masse naar Couturage komen om mijn kunstzinnige verhaal te horen en de mondriaan-jurk of andere op kunst geïnspireerde kledingstukken of accessoires uit te proberen.

Mode en Kunst. Een affaire. Gemeentemuseum in Den Haag, t/m 8 januari 2012.
The Mirror Has Two Faces. Museum voor Moderne Kunst Arnhem t/m 16 oktober.

Nostalgisch

Zaterdag had ik een vrijgezellenparty voor een bruid met een creatieve geest. De trouwdag van Marjet staat in het teken van Vintage. Toevallig had één van de vriendinnen de trouwkaart bij zich.

Marjet is grafisch vormgever dus ze had hem natuurlijk zelf ontworpen. Voor elk onderdeel van het feest een andere kaart met daarop een soort collage van nostalgische plaatjes. Echt prachtig. De 200 enveloppen waren met de hand beschreven in gotisch schrift.

Creatieve geest

Het feest vindt plaats op een weiland waarop een grote tent is neergezet en ze is al tijden bezig met de creatieve aankleding van dit feest. De corsages zijn zelfgemaakt en de koffie/ thee wordt geschonken in door haar zelf verzamelde kop en schotels van weleer.

Een vrijgezellenfeest bij Couturage past natuurlijk helemaal in die sfeer. Het was een genot om deze vriendinnengroep te ontvangen.

Ik duim voor mooi weer.

Monica kiest anders

Ik heb bij dit pakje ook schattige geruite korte handschoentjes met een strikje. We hebben het geheel gecombineerd met rode accessoires. De schoenen hadden eigenlijk queenies moeten zijn. Dit zijn schoenen met een puntige neus en een heel klein naaldhakje. Maar Monica heeft maat 35 en dan hebben we niet veel keus. Ik heb ooit van iemand een hele tas met schoenen maat 35 gekregen, die komen erg goed van pas. Ik heb dit pakje al 12 jaar in de collectie en het is één keer eerder gedragen door een nicht van mij die fotografe is, het wordt dus gekozen door vrouwen met een  creatieve inslag. Monica heeft textiele werkvormen als eindexamenvak gekozen. Ik hoop voor haar dat ze het ver schopt in de mode.

Wat er te zien is is interessant, maar het bijzondere is dat je als bezoeker in een bepaalde rol kunt kruipen.

Je kunt kiezen tussen de Pelgrim die het naadje van de kous wil weten, de Toerist die alleen de hoogtepunten wil zien  en de Flaneur die niets wil lezen, maar de voorstelling op zich in wil laten werken en niet afgeleid wil worden door kennis.

Ik koos voor toerist. Hiervoor kreeg ik een duidelijke plattegrond van de tentoonstelling compleet met weetjes om thuis te vertellen en een verkorte route om alleen de Mondriaan en de Picasso te bekijken. In elke zaal stonden ook kaartjes die je kon lezen die bedoeld waren voor de Pelgrim. Ik merkte dat ik al in de eerste zaal niet genoeg had aan de toeristen info. Ik pakte in elke zaal ook het kaartje. De flaneur kreeg alleen een koptelefoon met muziek op en de pelgrim had een audiotour plus de kaartjes in de zaal. Je kon als je dat wilde ook halverwege van rol wisselen.

Het grappige van deze opzet is dat je de tentoonstelling toch bekijkt zoals je anders ook zou doen, maar je bent je er veel meer van bewust.

Er zijn naast het werk van de grote bekenden zoals Richard Long, Joseph Beus, Anselm Kiefer, Pablo Picasso, Piet Mondriaan en Andy Warhol ook werken te zien van kunstenaars waar ik nog nooit van heb gehoord.

Surasi Kusolwong heeft de carrosserie van een oude volkswagen “kever” verwijderd en op z’n kop als een met kussens beklede schommelstoel aan het plafond gehangen. Je mag hierin gaan liggen( wel op z’n Japans je schoenen uit) en naar een video kijken. Hij had ook een tafelvoetbalspel gemaakt in de stijl van rietveld met spelers in de vorm van oud-hollandse klompen. Wat hier precies mee bedoeld wordt weet ik niet, maar het was wel een zaal die je bijblijft.